Pınarın içinä uşak düşürer topçaazı. Aalêêr yarım gün, yalvarêr bobasına çıkarsın onu. Bobası baalanêr, çatıylan kolveriler pınarın içinä da düşer suuk su içinä, ama topçaazı çıkarêr. Ondan sora o hastalanêr. Uşak genä aalêêr. Bobası deer:

- Neçin sän genä aalêêrsın, bän çıkardım senin topçaazını?

- Sän, tätü, benim beterimä hastalandın.

- Söleyecäm sana uşaam, açan bu dünnedä insan çekedecek hastalanmaa biri-birincin, ozaman Alla uzaldacek bizä kendi acıyannı ellerini.

*  *  *

Deerin pınarda kazan bıkmış çıkarmaa suyu.

- Hiç doymêêr suya bu insan. Nekadar var nicä taşımaa? Söläyin bana ne onnar bensiz yapaceklar?

- Ne mi, deer karannık pınar, kоyaceklar eeni kazan.

*  *  *

Adam hem kaarı bilin, açan aranızda çok vakıt yok çekiş – korkun, siz çekedersiniz suulmaa bir birinizdän. Çekiş lääzım olsun, nicä mancada tuz. Aazıcık koyduynan o düzer daadını.

*  *  *

- Bän auşamnen, açan yatêrım uyumaa hiş duymêêrım nesoy alêr beni uyku.

- İi, çocuum, deer dädu, kısmetli o insan kimä bölä geler ölüm.

*  *  *

Güneş deer maazaya:

-Nedän kapamışın kapularını? Aç onnarı da benim şafkım girecek içinä, sıcak ellerim sarmaşacek sana.

- İi, güneş, orası ölä, ama açan maazanın içindä olacek sıcak benim faydam kaybelecek.

*  *  *

Pınarın içi dolu suylan. Kazan deer:

- Nesoy bu insan çekişer, bulamêêr annaşmak bir birinnän. Beni adam öper, dudaannan içer su da deer saa ol.

- Dooru sölersin, deer karannık pınar, bil, ani onnar hepsi geler sana zoorunnan, ama var başka kazan, angısınnan taşêrlar bokluk. Ona urêrlar ayaklan da o seslän dugurlanêr adamın üfkesinin ardına.

V. RUSEV.